நாணல் !!

பொய்யிலே புனைந்த வாழ்வு 
மெய் அன்பிலே நீறாச்சு 
பொய்யும் மெய்யும் புலர்விருக்க
புடம் போட்டே மின்னுகிறது தங்கம்

பாவை என் முகம் பார்த்து
பால் நிலா ஒளிந்திருக்க
பார்த்தவன் மூடன்
பகலில் விளக்கெடுத்து வருகின்றான்

பாலுக்கும் கள்ளுக்கும் பேதம் புரியவில்லை
யாரை நோவேன் யார்க் கெடுத்துரைப்பேன்
நதி வழி சென்றே நாணல் ஆனேன்
பெண்ணுக் கழகு நாணம் என்றே 
பேதமை செய்கின்றார் 
பேதை என் செய்வேன்

பாவலர் வல்வை சுயேன்

அன்பும் அற நெறியும் !!!

அறிவுக்கு வேலை கொடு - அன்றேல்
அறியாமை உன்னை தின்னும்
அறியாமையின் ஆணிவேர் எங்கே என தேடினேன்
அது நான்தான் என கண்டு வெக்கித்துப் போனேன்

எண்ணக் கருக்கள் என் சிந்தனையில்
எங்கெங்கோ முளைத்திருந்தன
அதை அள்ளிப் பெருக்காது விட்டதினால்
தூர் வாரா நீர் குவளையத்தில் துர் நாற்றம் வீசிட
எத்தனையோ வெடிப்புக்கள் எனக்குள்ளே

மூளைச் சலவை அவசியம் என்கிறார் மருத்துவர்
சொட்டு நீலம் போட்டுத் துவைத்தால்
மின்னல் அடிக்கும் வெண்யாகும் என்கிறார்கள்
அமிலம் நிறைந்த அலம்பலான மூளையை
இனி என்ன போட்டு துவைத் தெடுப்பேன்

ஆயிரம் கோயில் சாமிக்கு இருந்தும்
அவனை நேரில் காணவில்லை
இரங்கல் மனு எழுதிப் போட்டேன், இறைவனுக்கு
இத்தனை காலம் எங்கிருந்தாய் என
எழுதிவிட்டான் என் மனுவுக்கு

மந்திரமான சுந்தரர் நீறெடுத்து
மங்கலக் குங்குமம் சேர்த்து குளைத்து
அமிலம் கொண்ட அங்கம் எல்லாம்
சிந்தை குளிர சிவாய நம என
எழுதினேன்
அபாயம் இனி இல்லை என
ஆட்கொண்டான் இறை என்னை

அறிவும் ஆற்றலும் அரு மருந்தல்ல
அது அள்ளக் குறையா களஞ்சியமே
அற்பணிப்புக்கள் இல்லையேல்
அன்பும் அற நெறியும் உரித்தாவதில்லை

பாவலர் வல்வை சுயேன்

கரிக்கின்றது உப்பு !!!

கரைகளை தொட்டுச் செல்லும் அலையே

நீ கடலிடம் சொல்லும் சேதி என்ன

என் மொழி நீ அறிவாய் 

உன் எண்ணம் நான் அறியேன்

வான்மழை தரும் நன்னீர் மேன்மை உற்றும்

மானுடன் சிந்தும் கண்ணீர் கரையை

தொட்டுச் செல்லும் உன்னால் 

உப்புக் கரிக்கிறது கடல்

நேற்றைய காற்றில் வீசப்பட்ட புழுதி நான்

கால சமுத்திரத்தை கடந்திட நீந்துகிறேன்

முடியவில்லை என்னால்

கன்னத்தில் வழியும் சங்கமத் துளியில்

கரிக்கின்றது உப்பு

பாவலர் வல்வை சுயேன்

சயன மாளிகை !!!

 அழகே உன்னை எழுதும் மனசை 

இமைகளின் இறகுகள் வென்றதடி

அன்பு முத்திரை பதித்து பகிர்ந்திட

எழுதும் கோல் எழுதிய தென்ன 

சந்தங்கள் எழுந்தன சங்கீதம் கேட்கவில்லை 

சுரங்கள் பிறந்தன புல்லாங்குழல் ஓயவில்லை 

சயன அறை சங்கீதத்தில் 

சாரீர ஊஞ்சலில்

நடு ராத்திரி நகலாச்சு 

புலர்வின் ஒலியில் கதிரவன் எழுந்தாச்சு

முடிந்தது சிவராத்திரி ஒன்றுதானே

நவராத்திரி ஒன்பது இரவுகள்

ஒன்றின் பின் ஒன்றாய் 

கண் சிமிட்டி அழைக்கும் போதில்

இமைகளின் இறகால் மை எடுத்து வா

அழகுச் செல்வம் வரைவோம் அப்போ 

சயன மாளிகை திறக்கும் கதவு

பாவலர் வல்வை சுயேன்

மாணவன் நீ !!!

மகரந்தக் கூடல் நடுவே வண்டுகளின் நடனம்

பூக்களுக்கு பிடித்த முத்தம்

கலைக் கூடத்தில் சிற்றுளியின் நடனம்

சிற்பிக்கு பிடித்த முத்தம்

பரீட்சை எழுதும் மாணவனே

நீ படிக்காத பக்கங்களில்
எஞ்சிக் கிடக்கின்றன முத்தங்கள்

படித்துக் கொடு நானும் படிக்கிறேன்

பக்கங்கள் எத்தனை படித்திடல்லாம்
ஆனாலும் மாணவன் நீ
என் அனுமதி இன்றி
புதிய பக்கங்களை புரட்டிவிடாதே

எழுத்தாளன் கொடுத்த பேனா முத்தங்களால்

முழுமை பெற்று ஆடை அணிந்திருக்கிறேன்
கற்பு என் காப்பகம் பொது உடமை அல்ல

பாவலர் வல்வை சுயேன்

நாண மகள் !!!

கங்கை நீ கண்ணாடி விம்பமடி

நாணல் எனும் நடை பயின்று
நல் வீணை மீட்டுகிறாய்
விரல் கோதும் மலை வீழ்ந்து
சுரம் ஏழும் எழுதுகிறாய்
மாதெனும் பூமி நாணம் உற்று
ஆடை கட்டுகிறாள் உன்னால் 

கோல விழி வாளினை - விஷ

விழிகள் வீழ்த்தும் என்றால்,
எடு நீயே உனக்கும் ஓர் ஆரத்தி
அது சுடு தீபம் அல்லாமல்
சுடு குழலாய் இருக்கட்டும்
உன் இன்பக் கனவுகளை தனதாக்கி
மலரும் நாளை பெண்ணின விடிவு 

பாவலர் வல்வை சுயேன்

அணையா தீ மே,18

உறவே உறவே எமதுயிர் உறவே - உங்களின்

நினைவேந்தி வணங்குகிறோம் மே-18
தடைகள் வரினும் தணியோம்
உறங்காத விழிகளில் நெருப்பு

ஆழ் கடல் சூழ் மாங்கனித் தீவின்

ஏகாந்தமே எமது தாலாட்டு 
ஆலின் நிழலிலும் விழுதின் உறவிலும்
அன்பு விதை ஊன்றி உயர்ந்திருந்தோம்
தமிழீழமே எமது தாய் நாடு

அரசாள் கதிரை அமர்ந்துறும் ஆதிக்க வெறியரே

லெட்சோப லெட்சம் இன்னுயிர்களை இழந்தோம்
ஈகமும் மோகமும் இனச் சுத்தி வன்மமும்
ஏன்தானோ?

வெந்தணல் வீழ்ந்து வேகுதடா இன்னும் தமிழர் குலம்

விழி நீரே கடலாக விடிவின்றி விழிகளை இருள் மூட
மனு நீதி காப்பார் இல்லை
மாண்டோர்க்கும் நீதி இல்லை
குருதி அலை கொதித் தெழுந்து
கரை தொட்டுத் திரும்புதே
புலராதோ சுதந்திரம் என்று

கொத்துக் கொத்தாய் கொத்தணிக் குண்டுகள்

கொட்டும் மழையென கிளசர் குண்டுகள்
விண்ணேறி வந்தே எங்கள் வாசல் எங்கும்
கொட்டி எரித்தீர் எமது உயிர்களை பறித்தே
வாழப் பிறந்தோர் வாழ்வினை இழந்தோம்
கொத்துக் கொத்தாகவே மாழ்ந்து மடிந்தோம்

உயிர் பிரிந்த அன்னை உடல் மண் சாய்ந்திருக்க
மரணம் அறிவாளோ பச்சிளம் பாலகி
பசிக் கொடும் துயரில்
அன்னை முலை அதரம் பற்றி
பிணம்தனில் பால் குடித்துத் துடித்தாள்
உயிர் அற்ற கூடானோம் முள்ளியிலே

அம்மா அம்மா என்றழும் குழந்தைகள் 

ஐயோ என்று அழும் முன்னே
நச்சுக் குண்டுகளாலே அவர் உயிர் பறித்தீர்

குன்றுங் குளியாய் குதறிய வன்னியிலே

மண்ணுலகை காண வந்த சிசுக்கள்
தொப்புள் கொடியோடு
சிதைந்து சிதறி வீழ்ந்தும் இரங்கலையே

குருதி ஆற்றிலே குற் றுயிர் கூட்டிலே

உற்ற துணைக்கும் யாரும் இல்லை
எம்மை, கற் தூணில் கட்டி
கடலில் விட்டீரே
நாற் புறமும் உயிர் குடித்தன துப்பாக்கிகள்
நிமிர்ந்து நடந்தோரின் தலை இல்லை
நாலு காலில் நடந்தோம்
கால் இழந்தோர் கை இழந்தோர்
அபயம் அபயம் என உதவிக்கு அழைத்தார்
யாரை யார் காத்திடுவோம்
உறவுகளின் பிணங்களில் தடுக்கி வீழ்ந்துறுண்டே
இன்னுயிரை கை பிடித்து முள்ளியிலே நகர்ந்தோம்

உயர் காப்பு வலையம் என்றே அழைத்தீர்

மாத்தளனில் வஞ்சக வலை வீழ்ந்தோமே
மௌனித்தது ஆயுதம்தான்
மௌனித் தறியோம் மானம் 
எமை கொன்றழித்தீர் தின்றழித்தீர்
பிணந்தனிலும் வன்புணர்வு புனைந்தீர்

அன்பே இறைஞானம் என்றான் புத்த பகவான்
அன்பை கொன்றே ஆயுத பூசை செய்துவிட்டீர்

பகவானின் தங்கப் பல்லிலும்

தமிழரின் இரெத்தம்

சாட்சிகள் உருக் குலைந்து போகலாம்

அகிலத்தின் அன்புச் சாட்சி உறங்காதென்றே
தட்டுகிறோம் தட்டுகிறோம் பத்தாண்டு களிந்தாலும்
ஐ நா மன்றின் மனக் கதவுகளை தட்டுகிறோம் 

வென்றாண்ட தமிழீழம் துவண்டுருகி கிடந்தாலும்

மாண்ட தென்று மருளாது நெஞ்சு
ஆறாது ஆறாது அந்த நந்திக் கடலும்
ஓயாத அலையாய் எழுவோம் எழுவோம்
விடியாத இரவேது விடியலுக்கு ஒளி உண்டு

பாவலர் வல்வை சுயேன்

May . 18 . (2019)