வெள்ளி, 15 ஆகஸ்ட், 2014

ஆகாசம் தொட்டு வளர்ந்தாலும் ..


ஆகாசம் தொட்டு வளர்ந்தாலும்
தாய் மண்ணை பிரியாமல்
பதித்து நிற்கிறது தன் பாதம்
அந்த ஆல மரம் ..
 
வெண் பனிச் சாரல் தொட்டும்
வெந்து துடிக்கும் மனமே
உன்னை என்னை
உலகின் கண் அறிமுகம் தந்தது
அந்தத் தமிழீழ மண்ணல்லவா ..
ஆலைப் போல் அறுகைப் போல்
பாதம் பதித்திட வாடா என் தோழா
அழைக்கிறது தாயகம் ..

தீர்க்க சுமங்கலி பவ

உயர்வினை எண்ணி போ உரிமை இழந்த ஊனம் உண்டேல் விண்ணுயர்ந்த நட்சத்திரங்களும் உதிர் சாம்பலாகி ஒளி மயம் இழந்தே போகும் பாவலர் வல்வை சுயேன் ...